Chrzest

Jezus powiedział do Apostołów: "Idźcie wiec i nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego?. (Mt 28, 19) A do Nikodema rzekł: ?Zaprawdę, zaprawdę mówię tobie, jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do Królestwa Bożego?. (J 3,5)
Przez śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa możemy się na nowo narodzić do życia Bożego. Staje się to przez Chrzest. Jest on naszą Paschą, czyli naszym przejściem ze stanu śmierci duchowej do życia, z niewoli szatana do wolności dzieci Bożych.
Chrzest czyni nas dziećmi Bożymi, członkami Ciała Mistycznego, to jest Kościoła, obdarza nadzieją i miłością i otwiera drogę do nieba.
Główną czynnością sakramentu Chrztu jest polanie wodą głowy przyjmującego Chrzest i wymówienie słów: ?Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna i Ducha Świętego?.
Nasze chrześcijańskie życie ma być świadectwem przynależności do Chrystusa i wspólnoty kościelnej. Chrzest jest sakramentem czynnej wiary, przez którą wszyscy przyczyniamy się do rozwoju zbawczego dzieła Jezusa Chrystusa.
Przygotowanie do Chrztu i chrześcijańskie nauczanie należy do ludu Bożego, to jest do Kościoła, który przekazuje i pielęgnuje wiarę otrzymaną od Apostołów. Przez posługę Kościoła Duch Święty powołuje dorosłych do Ewangelii, a dzieci otrzymują Chrzest i wychowanie w wierze tego Kościoła. Podczas udzielania Chrztu nie tylko sami chrzestni czy rodzice dziecka i jego bliscy są reprezentantami ludu Bożego, lecz wypada, aby byli nimi także inni przedstawiciele miejscowego Kościoła aby przez to okazała się większa wspólna wiara i wspólna radość, z jaką nowo ochrzczonych przyjmuje się do Kościoła. Zgodnie ze starodawnym zwyczajem Kościoła człowiek dorosły nie może być dopuszczony do Chrztu bez chrzestnego, wybranego spośród wspólnoty chrześcijańskiej. Ma on pomagać osobie, która ma być ochrzczona, przynajmniej w ostatnich przygotowaniach do przyjęcia sakramentu, a po Chrzcie dbać o jej wytrwanie w wierze i chrześcijańskim życiu.
Podobnie przy Chrzcie dziecka ma być obecny przynajmniej jeden chrzestny, jako przedstawiciel zarówno rodziny ochrzczonego, rozszerzonej w znaczeniu duchowym, jak i Kościoła, naszej Matki. W razie potrzeby ma on wspierać rodziców w wychowaniu dziecka do konsekwentnego wyznawania wiary i wyrażania jej życiem.
Chrzestny uczestniczy przynajmniej w końcowych obrzędach katechumenatu (bądź też w specjalnych konferencjach, naukach lub katechezie dla dorosłych) oraz w samym obrzędzie Chrztu, aby ? jeśli Chrzest przyjmuje dorosły ? poświadczyć jego wiarę, jeśli zaś dziecko ? wyznać razem z rodzicami  wiarę Kościoła, w której dziecko otrzymuje Chrzest. Właściwym miejscem udzielania Chrztu jest Kościół parafialny, a właściwym czasem sprawowania tego sakramentu ? niedzielna Msza święta.

Chrzest w niebezpieczeństwie śmierci, gdy brak kapłana lub diakona.

Jeśliby kapłan lub diakon był nieobecny, a życiu nieochrzczonego zagrażało niebezpieczeństwo, zwłaszcza gdyby był konający, Chrztu udzielić może, a niekiedy powinien, każdy wierzący, a nawet jakikolwiek człowiek, kierujący się właściwą intencją. Jeżeli niebezpieczeństwo śmierci nie jest bezpośrednie, to w miarę możności powinien sakramentu udzielić świecki katolik, posługując się przy tym formą skróconą podaną w większości modlitewnikach (np. "Jestem z wami"). Dobrze byłoby, aby i w tym przypadku zebrała się jakaś niewielka społeczność lub przynajmniej jeden czy dwóch świadków.
Taki Chrzest jest ważny, trzeba go potem zgłosić w kancelarii parafialnej oraz dopełnić obrzędów sakramentalnych w Kościele.

Opracowane na podstawie modlitewnika "Jestem z Wami"

 

Nabożeństwa